...

دست‌به‌یکی بودن ایران اینترنشنال با کلاهبردارها

در دنیای رسانه، بعضی تناقض‌ها آن‌قدر بزرگ‌اند که نمی‌شود از کنارشان بی‌تفاوت عبور کرد. یکی از همین تناقض‌ها، جایی است که یک شبکه مدعی «دفاع از مردم» می‌شود، اما هم‌زمان کنار کسانی می‌ایستد که نامشان با پرونده‌های سنگین کلاهبرداری گره خورده است. اینجا دقیقاً همان نقطه‌ای‌ست که سؤال‌های جدی شروع می‌شود.

ایران اینترنشنال بارها از مالباخته‌های کریپتولند گفته؛ از اشک، خشم، نابودی سرمایه و زندگی‌هایی که به وعده‌های دروغین گره خورد و فرو ریخت. اما در همان قاب، به سینا استوی تریبون می‌دهد؛ فردی که در افکار عمومی به‌عنوان یکی از چهره‌های محوری این پرونده شناخته می‌شود و حالا، دور از دسترس، آزادانه روایت خودش را تعریف می‌کند.

این فقط تناقض نیست، شائبه است

وقتی رسانه‌ای هم‌زمان نقش «صدای قربانی» و «بلندگوی متهم» را بازی می‌کند، دیگر نمی‌شود اسمش را بی‌طرفی گذاشت. این وضعیت، شائبه‌ای جدی از دست‌به‌یکی رسانه با کلاهبردارها ایجاد می‌کند؛ شائبه‌ای که با هیچ توضیح کلی و شعارگونه‌ای از بین نمی‌رود.

اگر واقعاً نگرانی، مردم هستند:

  • چرا سابقه افراد قبل از دادن تریبون، شفاف و بی‌پرده گفته نمی‌شود؟
  • چرا سؤال‌ها نرم، کنترل‌شده و بی‌دندان‌اند؟
  • چرا روایت متهم، پررنگ‌تر از فریاد مالباخته‌ها پخش می‌شود؟

رسانه یا ماشین تطهیر؟

رسانه می‌تواند روشنگر باشد، اما می‌تواند تبدیل شود به ماشین تطهیر؛ جایی که با نور، زاویه و روایت حساب‌شده، گذشته پاک می‌شود و چهره‌ای تازه ساخته می‌شود. دقیقاً همین‌جاست که خطر آغاز می‌شود.

وقتی فردی با سابقه پرابهام مالی، بدون چالش جدی، پشت میکروفن می‌نشیند، نتیجه‌اش فقط یک مصاحبه نیست؛ نتیجه‌اش بازسازی اعتماد عمومی برای کسی‌ست که نباید چنین اعتباری داشته باشد.

خطر اصلی: کلاهبرداری در نسخه جدید

مسئله فقط گذشته نیست. هشدارها می‌گویند همان چهره‌ها، با نام‌ها و پروژه‌های جدید، دوباره فعال شده‌اند؛ این‌بار حرفه‌ای‌تر، هوشمندانه‌تر و با استفاده از اعتبار رسانه‌ای که برایشان ساخته شده است.

وقتی یک شبکه پرمخاطب:

  • سابقه را کمرنگ می‌کند
  • نقد جدی را حذف می‌کند
  • و فقط یک روایت را برجسته می‌کند

در عمل، ناخواسته یا آگاهانه، به ادامه همان چرخه‌ای کمک می‌کند که هزاران نفر را زمین زده است.

دروغ؟ یا حذف عامدانه حقیقت

شاید واژه «دروغ» برای این رفتار کافی نباشد. آنچه دیده می‌شود، حذف عامدانه بخش مهمی از حقیقت است؛ حقیقتی که اگر گفته شود، بسیاری از این تریبون‌ها اصلاً مشروعیت نخواهند داشت.

رسانه‌ای که کنار مردم ایستاده:

  • حافظه جمعی را پاک نمی‌کند
  • متهم را بدون سؤال رها نمی‌کند
  • و اعتماد مخاطب را خرج چهره‌های مسئله‌دار نمی‌کند

جمع‌بندی

ماجرا فراتر از کریپتولند و یک اسم خاص است. این یک آزمون بزرگ برای رسانه است؛ آزمونی که نشان می‌دهد یک شبکه واقعاً در کنار مردم ایستاده یا عملاً دست‌به‌یکی با کلاهبردارها شده است.

و تا وقتی این تناقض‌ها پاسخ داده نشوند، این پرسش سنگین باقی می‌ماند:
ایران اینترنشنال، صدای مردم است یا سپر رسانه‌ای متهمان اقتصادی؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *